Klasa scenograficzna jest dla osób, które lubią tworzyć, wymyślać i projektować przestrzeń – dla tych, którzy patrząc na pusty pokój, od razu widzą w wyobraźni scenę z filmu. Spodoba się tym, którzy interesują się architekturą, sztuką, designem, fotografią, ale też tym, którzy po prostu lubią budować z klocków, składać modele, bawić się kolorem i światłem, opowiadać historie przedmiotami i detalami. Przyda się ciekawość, wrażliwość na szczegół, umiejętność obserwowania świata, cierpliwość do pracy ręcznej i gotowość do działania w zespole. Jeśli ktoś czuje się lepiej w planowaniu niż w malowaniu, w organizacji niż w rysunku, w cyfrowych narzędziach niż w klejeniu – to również jest świetne miejsce: scenografia to mozaika talentów, w której jest przestrzeń dla twórców, analityków, majsterkowiczów, osób lubiących porządek i tych, którzy kochają improwizację. Nie trzeba perfekcyjnie rysować, znać specjalistycznych programów ani mieć wcześniejszego doświadczenia; wszystkiego uczymy od podstaw, krok po kroku, z naciskiem na bezpieczeństwo i dopasowanie zadań do wieku. Dzieci uczą się poprzez zabawę i proste materiały, młodzież wchodzi w bardziej świadome projektowanie i pracę z kamerą, a dorośli rozwijają warsztat i poznają standardy branży.
Rodzice i dorośli uczestnicy zobaczą w trakcie roku bardzo konkretne efekty: od rozpisania dekoracji pod sceny, przez makiety decyzyjne i próbki faktur, po gotowe sety do kampanii 1,5%, życzeń świątecznych i dokumentów o zimie w powiecie. Uczestnicy poznają symbolikę świąt i nowoczesny język wizualny, zmierzą się z barwą i światłem, a przy okazji Dnia Kobiet, Tłustego Czwartku, pierwszego dnia wiosny, Wielkanocy, Majówki, Dnia Mamy, Dnia Dziecka czy Nocy Kupały nauczą się tworzyć małe, tematyczne światy, które działają w kadrze i uruchamiają emocje. Każda z tych realizacji trafia do ich rosnącego portfolio, które na koniec roku łączymy w spójną opowieść o rozwoju kompetencji.
W praktyce uczestnicy przechodzą przez cały filmowy proces scenograficzny. Uczą się czytania scenariusza i robienia scenograficznego breakdownu, dobierają palety barw, tworzą moodboardy i referencje, ćwiczą kompozycję kadru i perspektywę wymuszoną, budują makiety w skali, malują faktury (imitacje drewna, kamienia, metalu), projektują grafiki do kadru (szyldy, plakaty), robią rysunki techniczne i proste rzuty, a następnie ubierają plan. Poznają różnice między scenografią do reklamy, filmu fabularnego i dokumentu. Po drodze powstają tablice próbek, listy materiałów i kosztorysy. Uczniowie testują sceny z kamerą, w świetle dziennym i sztucznym, a w finałowych tygodniach biorą udział w dniach zdjęciowych do filmu rocznego oraz uczą się kulturalnego „wrapu”: demontażu, segregacji, recyklingu i archiwizacji rekwizytów. Co lekcję każdy wychodzi z konkretnym rezultatem – od małej makiety, przez planszę faktur, po gotową aranżację kadru – a na koniec roku może pochwalić się portfolio swoich prac.
W zależności od liczby chętnych i możliwości w danym powiecie, część klas będzie działać stacjonarnie, a część online. Docelowo chcemy, by w każdym powiecie zajęcia były dostępne stacjonarnie, ale już teraz oba tryby dają równoważne możliwości i prowadzą do tych samych efektów. Zajęcia stacjonarne pozwalają na budowę większych dekoracji, wspólne malarstwo sceniczne i testy z kamerą oraz światłem na miejscu. Zajęcia online opierają się na narzędziach cyfrowych i domowych materiałach: powstają profesjonalne moodboardy (Canva, Pinterest, Miro), proste modele 3D (Tinkercad, SketchUp Free, a dla starszych Blender), mini makiety z recyklingu, testy światła telefonem i praca w wirtualnych pokojach. W obu trybach każdy uczestnik kończy lekcję z pełnoprawnym produktem, a nauczyciel dba o to, by niczego nie tracili uczniowie pracujący zdalnie – zamiast jednej wielkiej dekoracji powstają na przykład zestawy modułów, które później łączymy w całość.
Klasa scenograficzna to miejsce, w którym wyobraźnia spotyka się z rzemiosłem, a każda lekcja kończy się realnym, namacalnym efektem pracy. Przez 35 tygodni, w cyklu dwugodzinnych warsztatów i w kameralnych, pięcioosobowych grupach, uczestnicy uczą się myśleć obrazem, planować przestrzeń pod kamerę i sprawnie zamieniać pomysły w gotowe plany zdjęciowe. Każde zajęcia mają ten sam rytm: najpierw krótka dawka inspiracji i teorii, następnie praktyka w działaniu, a na końcu prezentacja i omówienie efektów. Równolegle powstaje wielki projekt – film na zakończenie roku szkolnego – oraz mniejsze, sezonowe realizacje powiązane z kalendarzem świąt i wydarzeń. Dzięki temu dzieci i dorośli widzą, jak scenografia żyje w prawdziwych produkcjach: od pierwszego szkicu i moodboardu, przez makietę, rysunek techniczny i próby materiałowe, po ubieranie planu, testy światła i dni zdjęciowe.
Rok szkolny ma wyraźne akcenty tematyczne, które pomagają przećwiczyć różne style i zadania scenograficzne. Od września do listopada uczniowie przygotowują scenografię do kampanii 1,5% podatku na rzecz Szkoły Youtuberów – mini produkcje reklamowe ze szczyptą rywalizacji, bo prowadzony jest konkurs między powiatami na największą zebraną kwotę. Ten etap uczy czytelności przekazu, dbania o rekwizyty bohaterów, planowania budżetu i pracy w tempie reklamy. Jesienią pojawiają się także mniejsze projekty świąteczne i okazjonalne: Dzień Chłopaka, Dzień Nauczyciela, Halloween, Wszystkich Świętych, 11 listopada, Black Friday i Andrzejki. W grudniu zespoły tworzą serię świątecznych i noworocznych życzeń z prostymi, efektownymi setami, które można szybko ustawić i nagrać. Od stycznia do marca scenografia przenosi się w plener – powstają dokumentalne mini filmy „Zima w moim powiecie”, które uczą autentyczności, pracy mobilnej i szacunku do zastanej przestrzeni. Ostatni etap, od kwietnia do czerwca, to „Wiosna – pokaż, jak wszystko budzi się do życia” w dowolnej formie: instalacje, sceny plenerowe, stylizowane wnętrza – idealny czas na testy koloru, światła naturalnego i lekkich konstrukcji.
Poniżej znajduje się skrócone zestawienie tego, czego uczniowie nauczą się w poszczególnych grupach wiekowych, wraz z przykładami efektów ich pracy:
| Kategoria wiekowa | Czego się uczą | Przykładowe efekty prac |
| 5–9 lat | Wyobraźnia przestrzenna przez zabawę, prosta kompozycja, kolor, podstawy kształtów i faktur; praca bez ostrych narzędzi, bezpieczeństwo i współpraca. | Papierowe tła do życzeń, kolorowe mini‑makiety z klocków i pudełek, kolaże moodboardowe do Dnia Chłopaka, Halloweenowej „groty” czy świątecznego kącika. |
| 10–13 lat | Proste makiety 1:20 z kartonu i pianki, czytanie prostych rzutów „z góry”, podstawy typografii w kadrze, wprowadzenie do narzędzi cyfrowych. | Makieta „nawiedzonego korytarza”, pastelowa wielkanocna aranżacja stołu, grafiki do dokumentu „Zima w moim powiecie”, mini‑set do życzeń świątecznych. |
| 14–17 lat | Pełny proces scenograficzny: breakdown scen, moodboard, rysunek techniczny, faktury i patynowanie, praca zespołowa; wprowadzenie do SketchUp. | Rzuty głównych dekoracji filmu rocznego, tablice próbek (drewno, kamień, metal), set do kampanii 1,5%, instalacje wiosenne i plany plenerowe z light plotem. |
| 18–22 lata | Standardy branży: bible scenograficzny, kosztorys, logistyka i transport, praca z reżyserem i operatorem, testy kamerowe; opcjonalnie CAD/Blender. | Decyzyjne makiety, kompletna scenografia filmu rocznego, profesjonalne tła do reklamy i dokumentu, portfolio z planami, rysunkami technicznymi i kadrami. |
| 23–103 lata | Samodzielne prowadzenie projektu, planowanie zasobów, zaawansowane malarstwo sceniczne, mentoring dla młodszych, współpraca międzydziałowa. | Kompleksowe sety do scen dialogowych i reklam, dokumentacja projektowa, plany recyklingu i odzysku, finalne portfolio gotowe do prezentacji w branży. |
Dbamy o bezpieczeństwo i dostosowanie zadań do wieku. Najmłodsi pracują na papierze, kartonie i klockach, bez ostrych narzędzi. Starsi stopniowo wchodzą w noże modelarskie (pod nadzorem), piankę modelarską, kleje na gorąco i podstawy programów 3D. Młodzież i dorośli poznają standardy branżowe: rysunek techniczny, budżetowanie, pracę międzydziałową i przygotowanie portfolio. Co ważne, uczestnicy realizują pomysły autorskie oraz gotowe scenariusze przygotowane przez klasy scenariuszowe działające w ich powiecie lub województwie, dzięki czemu uczą się zarówno samodzielności, jak i pracy na cudzym materiale.
Na samym końcu warto podkreślić, że zamysłem szkoły jest współpraca wszystkich klas. Powstałe scenariusze są wykorzystywane przez klasę aktorską, która ćwiczy na nich sceny, i przez klasę reżyserską, która je inscenizuje. Klasa kostiumografii przygotowuje kostiumy, które trafiają na plan razem ze scenografią powstałą w oparciu o te same teksty. Z jednego scenariusza może narodzić się kilka różnych scenografii i kilka wariantów kostiumów – bo każdy ma swoją wizję i to jest wartością. W każdym powiecie, w którym działają wszystkie 12 klas, powstaje dzięki temu prawdziwy zespół filmowy, współpracujący jak na profesjonalnym planie, tworzący filmy od pierwszej idei po premierę. Taki ekosystem chcemy budować – mozaikę talentów, z której mogą korzystać wszyscy.
